Home Obesitas

Obesitas

Obesitas (verwante en min of meer synonieme termen zijn overgewicht, zwaarlijvigheid, vetzucht, corpulentie, dikheid, en adipositas) is een conditie van het lichaam waarbij de natuurlijke energiereserve van een zoogdier (zoals een mens), die in vet wordt opgeslagen, gebruikelijke niveaus ver overschrijdt tot aan het punt waarbij de gezondheid in het geding komt. Zwaarlijvigheid is bij wilde dieren vrij zeldzaam, maar niet ongewoon bij mensen en bij huisdieren, die vaak overvoed zijn en te weinig bewegen.
Obesitas in Nederland onder volwassenen (20+) van 1981 tot 2006

Zwaarlijvigheid is een concept dat voortdurend opnieuw wordt gedefinieerd. Bij mensen is de meestgebruikte maat voor zwaarlijvigheid de body mass index (BMI): het lichaamsgewicht in kilogram, gedeeld door de lichaamslengte in meters in het kwadraat. Bij de BMI wordt er voor het lichaamsgewicht geen onderscheid gemaakt tussen spier- en vetweefsel (zie verderop).

Een persoon met een BMI van meer dan 25.0 kg/m2 wordt beschouwd als te zwaar (overgewicht); een BMI van meer dan 30,0 kg/m2 wordt beschouwd als zwaarlijvig (obesitas). Een verdere drempel van 40,0 kg/m2 wordt geïdentificeerd als een dringend morbiditeitsrisico (ernstig overgewicht). Het Amerikaanse Instituut voor Kankeronderzoek beschouwt een BMI tussen 18,5 en 25 als ideaal voor een gezond individu (hoewel verscheidene bronnen een persoon met een BMI van minder dan 20 als te licht beschouwen). De BMI werd geïntroduceerd in de 19e eeuw door de Belgische statisticus Adolphe Quételet, en wordt daarom in Nederland en België ook vaak Queteletindex (QI) genoemd. De scheidingspunten tussen de categorieën worden nu en dan opnieuw gedefinieerd, en kunnen van land tot land verschillen.

Meer weten over Obesitas? Bestel dit boek bij bol·com

Behandelmethoden van obesitas / druk 1
Behandelmethoden van obesitas / druk 1

Op werkdagen voor 21:30 besteld, morgen in huis!

De BMI is geen volledige diagnose, in zoverre dat deze niet de vetdistributie binnen het lichaam in overweging neemt, en de relatieve vet- spier- en botbijdragen aan het totale lichaamsgewicht negeert. Een krachtige atleet kan door zijn BMI als te zwaar worden gerangschikt (toe te schrijven aan een zwaar spierstelsel), terwijl ten onrechte een “normale” BMI kan worden gediagnosticeerd in het geval van een bejaarde persoon met zeer lage vetvrije massa. Een BMI-score alleen is ontoereikend als diagnose, omdat de BMI niet in staat is om vet van vetvrije massa te onderscheiden en ook geen rekening houdt met gevaarlijk buikvet. Een meetlint om de buikomtrek te meten geeft in dergelijke gevallen een betere indicatie.

In de meeste gevallen van overgewicht die voor de gezondheid schadelijk zijn, kunnen zowel de arts als de patiënt al “op het oog” zien dat een persoon lijdt aan zwaarlijvigheid. In deze gevallen verstrekken de BMI-drempels eenvoudige criteria die alle patiënten kunnen begrijpen. Artsen kunnen ook eenvoudige metingen gebruiken als de tailleomtrek of de huidplooimeting, waarbij op zekere plaatsen van de huid precies wordt gemeten wat de dikte van de onderhuidse vetlaag is.

Dergelijke klinische gegevens zijn niet handig bij grote onderzoeken naar de volksgezondheid, omdat daarbij in het algemeen alleen de lengte en het gewicht worden geregistreerd. Om deze essentiële reden blijft BMI de algemeen meest gebruikte benadering voor onderzoeken naar de volksgezondheid, en het nuttigst voor grensoverschrijdende, longitudinale en andere soorten vergelijkende analyse. Uit recent onderzoek is gebleken dat een gering overgewicht al leidt tot een vergrote sterftekans.

Oorzaken

Zwaarlijvigheid is over het algemeen een resultaat van een combinatie van factoren:

* Genetische neiging
* Energie-rijk dieet
* Beperkte lichaamsbeweging en zittende levensstijl
* Onderliggende ziekte
* Een eetziekte zoals eetbuienstoornis
* Stress (betwist)
* Te weinig slaap (betwist)

Hoewel er geen eenduidige verklaring voor de recente epidemie van zwaarlijvigheid is, komt de evolutionaire hypothese het dichtst bij een verklaring van dit fenomeen. In tijden toen het voedsel schaars was, was de capaciteit om uit zeldzame periodes van overvloed voordeel te halen door energie op te slaan ongetwijfeld een evolutionair voordeel. Dit is precies het tegengestelde van wat in de sedentaire maatschappij wordt vereist, waar high-energy voedsel in overvloedige hoeveelheden beschikbaar is. Dit wordt gecombineerd met verminderde beweging. Hoewel vele mensen misschien een genetische tendens tot zwaarlijvigheid hebben, is het pas met de vermindering van fysieke activiteit en een beweging naar hoog-caloriediëten van de moderne maatschappij dat obesitas wijdverspreid is geworden. Belangrijke fracties (tot 30%) van de bevolking in rijke landen zijn nu zwaarlijvig.

Controversieel is echter de gedocumenteerde tendens uit de VS dat zowel de energie- als de (verzadigd)vetinname in de periode 1971-2000 significant zijn gedaald, terwijl de consumptie van koolhydraatbronnen is gestegen. Uit geschiedkundig oogpunt blijkt ook dat een aantal parameters van onze voeding ten opzichte van de Neolithische tijd drastisch is veranderd. Een van deze parameters is de glykemische index, maar ook de algehele samenstelling van de macronutriënten is veranderd: wij eten tegenwoordig meer koolhydraten en minder vetten en proteinen. (Bron: NHANES studie 1971-2000 CDC (V.S.))

Eetziekten kunnen tot zwaarlijvigheid leiden. Het natuurlijke mechanisme waarbij men automatisch stopt met eten als men genoeg heeft is hierbij verstoord. Dit natuurlijke mechanisme bestaat uit de vetcellen die een stof produceren die de eetlust tegenwerkt, leptine genaamd. Hoe meer vetcellen hoe meer leptine wordt aangemaakt. Bij sommige mensen met overgewicht is het stuk chromosoom dat voor dit hormoon codeert defect. Deze mensen kunnen geïnjecteerd worden met leptine. Hierboven is een plaatje te zien van twee muizen waarvan één met leptine-deficiëntie. Helaas is dit bij weinig mensen met overgewicht het geval en is er een andere oorzaak van het probleem.

Recent onderzoek heeft naar voren gebracht dat menselijke zwaarlijvigheid soms misschien door een virale besmetting kan worden veroorzaakt.

Sociale oorzaken

Terwijl het vaak vrij duidelijk is waarom een bepaald individu vet wordt, is het veel moeilijker om te begrijpen waarom het gemiddelde gewicht in bepaalde maatschappijen recent is toegenomen. Hoewel genetische oorzaken van centraal belang zijn bij wie zwaarlijvig is, kunnen zij niet verklaren waarom één cultuur meer obese mensen kent dan een andere.

Dit is het meest opvallend in de Verenigde Staten. In de periode vlak na de Tweede Wereldoorlog tot 1960 steeg het gewicht van de gemiddelde persoon, maar slechts weinigen waren zwaarlijvig. In 1960 was vrijwel de volledige bevolking goed gevoed, maar werd men in het algemeen niet te zwaar. In de 25 jaar sinds 1980 heeft de groei in het aantal zwaarlijvigen epedemische vormen aangenomen en vormt obesitas een risico voor de volksgezondheid.

Er zijn een aantal theorieën over de oorzaak van deze verandering sinds 1980. De meesten geloven dat het een combinatie van diverse factoren is.

Eén van de belangrijkste is de veel lagere relatieve kosten van levensmiddelen: de grote landbouwsubsidies in de Verenigde Staten en Europa hebben tot voedselprijzen voor consumenten geleid die lager zijn dan op welk eerder moment in geschiedenis ook. Suiker en glucosestroop, twee substantiele bronnen van voedselenergie, vallen onder de meest gesubsidieerde producten door de overheid van de Verenigde Staten.

De toegenomen marketingactiviteiten wordt ook vaak een rol toebedeeld. In de vroege jaren ‘80 hief het bewind van president Reagan de meeste verordeningen betreffende reclame gericht op kinderen op. Dientengevolge steeg het aantal reclamespots dat door het gemiddelde kind wordt gezien, en een groot deel hiervan was voor fast food en suikergoed.

De veranderingen in de prijs van minerale olie en benzine worden ook verondersteld effect gehad te hebben, aangezien het nu, in tegenstelling tot tijdens de jaren ‘70, betaalbaar is overal naar toe te rijden in de Verenigde Staten. Tezelfdertijd zijn meer gebieden gebouwd zonder parken.

Elk jaar brengt een groter deel van de werkende bevolking de volledige werkdag achter een bureau of computer door. In de keuken heeft de magnetron ervoor gezorgd dat men meer snackt en minder gezond vers voedsel eet.

Een sociale oorzaak waarvan door velen wordt verondersteld dat deze een rol speelt is het stijgende aantal huishoudens met twee inkomens, dus waarvan één ouder niet meer thuis blijft om voor het huis te zorgen. Dit verhoogt het aantal restaurant- en meeneemmaaltijden.

Sinds 1980 hebben fast food restaurants een enorme groei doorgemaakt, zowel in omzet als in aantal klanten.

De verhoogde voedselproductie is waarschijnlijk ook een factor. De V.S. produceren drie keer meer voedsel dan de burgers van de V.S. eten.

Interessant genoeg is het aantal Amerikanen dat een dieet volgt eveneens gegroeid sinds de toename van zwaarlijvigheid. Sommigen beweren zelfs dat deze tendens eigenlijk zwaarlijvigheid bevordert.

Problemen

Mensen met obesitas hebben vaak last van hun zwaarlijvigheid. Ze kunnen door het extra gewicht vaak moeilijker lopen en bewegen. Dit belemmert hen vervolgens in het verhogen van hun activiteitenniveau teneinde gewicht te verliezen.

Behandelingen

Er wordt veel gedaan tegen obesitas. Een handelwijze is bijvoorbeeld om naar de diëtist te gaan. Die kan mensen helpen met overgewicht om af te vallen. Voor mensen met ernstige obesitas is een multidisciplinaire behandeling door een diëtist, fysiotherapeut en psycholoog vaak de beste behandeling, omdat dan zowel voeding, beweging, gedrag en gevoelens aan bod kunnen komen.

Complicaties

Zwaarlijvigheid is gecorreleerd (in epidemiologisch onderzoek) met een verscheidenheid aan complicaties. Voor veel van deze klachten is niet duidelijk vastgesteld in welke mate zij direct door zwaarlijvigheid zelf worden veroorzaakt, of een andere oorzaak (zoals beperkte lichaamsbeweging) hebben die zwaarlijvigheid eveneens veroorzaakt.

Voorbeelden van belangrijke complicaties zijn:

* suikerziekte
* hoge bloeddruk
* hart- en vaatziekten
* verhoogd cholesterol
* onvruchtbaarheid
* rugpijn
* artrose van heupen, enkels en knieën
* depressie en lage zelfwaardering

Terwijl sterke zwaarlijvigheid veel gezondheidsproblemen veroorzaakt, hebben degenen die enigszins te zwaar zijn weinig verhoogde mortaliteit of morbiditeit. Sommige onderzoeken suggereren dat enigszins “te zware” mensen langer leven dan degenen die een “ideaal” gewicht hebben.

Therapie

De behandeling van zwaarlijvigheid berust op de twee pijlers van een energie-beperkt dieet en verhoogde lichaamsbeweging. Vroeger werd bij behandeling van zwaarlijvigheid gestreefd naar het bereiken van een normaal gewicht. Deze doelstelling blijkt in de praktijk voor heel veel patiënten niet haalbaar. Ook blijkt uit sommig medisch onderzoek dat een beperkt gewichtsverlies van 5-15% de risico’s op complicaties al sterk verminderd. Daarom wordt tegenwoordig veeleer gestreefd naar dat beperkte gewichtsverlies. Belangrijker nog dan gewichtsverlies is het vasthouden hiervan.

Veel onderzoek concentreert zich op nieuwe medicijnen om zwaarlijvigheid te bestrijden, die als het grootste gezondheidsprobleem gezien wordt van de ontwikkelde landen. Sommige voedingsdeskundigen zijn van mening dat deze onderzoeksfondsen beter gewijd zouden kunnen worden aan advies over goede voeding, gezond eten en het bevorderen van een actievere levensstijl.

Medicijnen die wel voor zwaarlijvigheid worden voorgeschreven, als het houden van een dieet en lichaamsbeweging niet werken, zijn orlistat en sibutramine.

Ook wordt chirurgie gebruikt om de maagcapaciteit (verlaagt voedselinname) of de lengte van de darm (verlaagt voedselopname) te beperken. Dit kan bijvoorbeeld door het afnieten van een deel van de maag, door het in de maag brengen van een opblaasbare ballon, door het verwijderen van een deel van de lengte van de darm, of door het aan elkaar vastmaken van de boven- en de onderkaak waardoor alleen vloeibaar voedsel kan worden gebruikt. De resultaten van de verschillende methoden variëren sterk. Zo blijkt dat het inbrengen van een maagballon niet beter werkt dan alleen een dieet. Het verwijderen of omleiden van een deel van de lengte van de darm levert het meeste gewichtsverlies op. Echter, deze zware operatie leidt ook tot veel schadelijke nevenwerkingen. Chirurgie als behandeling van zwaarlijvigheid is dan ook alleen een geschikte behandeling is zeer ernstige gevallen.

Controversen

Controverse bestaat er ook over de vraag of het concept “zwaarlijvigheid” geldig is. Deze critici beweren dat de lichamelijk actieve mensen gezonder zijn dan sedentair ongeacht hun lichaamsgewicht. De nadruk op gewicht en lichaamsmassa wordt gevoed, naar hun mening, door de industrie van de dieetbevordering, farmaceutische bedrijven en segmenten van het medische beroep voor winstdoeleinden.

Medische reacties op zwaarlijvigheid

De conventionele artsen adviseren strategieën om gewicht te verliezen om zo de gezondheidsrisico’s te verlichten verbonden aan zwaarlijvigheid. Er is controverse zowel over wat die strategieën realistisch omvatten, en ook of zulke doelen eigenlijk in betere gezondheidsresultaten resulteert.

De gewichtsverminderingsstrategieën omvatten dieetveranderingen, bewegingsregimes, medicijnen voor gewichtsverlies en chirurgische behandelingen (zie Therapie, hierboven, voor volledige lijst). Hiervan zijn de “wonderdiëten” het meest betwist. Verscheidene onderzoeken suggereren dat het gewichtsverlies op korte termijn vaak leidt tot metabole aanpassingen die op langere termijn juist tot gewichtstoename leiden.

bron en externe links:
Nederlandse Obesitas Vereniging

5 REACTIES

  1. Bijna anderhalf miljard volwassenen op de wereld hebben last van overgewicht, dat is een stijging van 23 procent sinds 1980.

    In ontwikkelingslanden is overgewicht een serieus probleem. Ruim 900 miljoen mensen zijn te zwaar. Dit aantal is verdrievoudigd sinds 1980, toen in de ontwikkelingslanden nog 250 miljoen mensen overgewicht hadden. In rijkere landen is dit aantal anderhalf keer toegenomen naar 557 miljoen mensen.

    In Nederland land kampt ruim 40 procent van de bevolking met overgewicht, blijkt uit cijfers van het CBS. Dit percentage is sinds 1981 met 14,1 procentpunt gestegen. Vooral Nederlandse ouderen tussen de 65 tot 75 jaar oud hebben veel last van overgewicht: 61,1 procent van deze groep is te zwaar.

  2. Als erkend naturopaat Hypnotherapie heb ik door de jaren heen heel wat ervaring opgebouwd met overgewicht en obesitas. Het zal velen verbazen, maar obesitas en overgewicht in het algemeen zijn perfect te behandelen met hypnotherapie. Men hoeft er zelfs geen enkele moeite voor te doen want men gaat gewoon spontaan uit zichzelf gezond, gevarieerd en evenwichtig eten omdat het voor die persoon de normaalste zaak van de wereld geworden is. Bovendien gaat men enkel nog eten als het etenstijd is, in veel kleinere porties dan vroeger en gaat men ook spontaan alle suikers vermijden. Te mooi om waar te zijn? Dat dacht u maar.
    Aan één intakegesprek en twee hypnosesessies hebt u doorgaans meer dan genoeg om enkel nog gezond te willen eten en af te slanken. Er wordt ook samengewerkt met artsen.
    Meer informatie treft u op

  3. Hallo lieve mensen! Wij zijn toegepaste psychologie studenten en wij zijn voor ons project bezig met een onderzoek. Door middel van de uitkomsten van het onderzoek willen wij een advies formuleren voor de Obesitas kliniek in Amsterdam. Wij vragen hierom of u deze enquête zou willen invullen. De enquête is volledig anoniem en wordt alleen voor ons project gebruikt. Zodra wij klaar zijn met dit onderzoek worden de enquêtes verwijderd. Het invullen van de enquête zal niet langer dan 5 min duren en ons enorm helpen :). Bij voorbaat dank.

  4. Gisteren heb ik het boek “Levenslang”van Ingrid Overeem gekocht. Het boek heeft als subtitel: “als eten je vriend en je vijand is”. Ik heb het boek in een adem uitgelezen. Het boek is biografisch. Treffend wordt beschreven hoe eetverslaving zich ontwikkelt en op welke manier de omgeving, vaak ongewild, daar mede aan bijdraagt. Nog treffender iis de manier waarop Ingrid krachten verzamelt, om van die vriend een vijand te maken en die ook nog te verslaan. Ontzagwekkend is om te lezen hoeveel moed je ervoor nodig hebt, om de oorlog tegen je overwicht te beginnen en om succes te hebben. Klaar ben je nooit. Je vijand blijft altijd op de loer. Vandaar de titel: “LEVENSLANG”.
    Ik kan iedereen dit boek aanraden. Nog beter zou zijn om Ingrid zelf eens te laten vertellen hoe hij uiteindelijk tot winst is gekomen. Ingrid, zo heb ik op de boekpresentatie gezien, is een innemende en wijze vrouw, met haar hart op de goede plaats.

    Dikkertje

  5. Hoe komt het,dat je nooit iets lees over MSg oftewel E 621 of AspartaamE951 als verslavende dikmaker?????Er zijn zoveel mensen te dik en de winkels liggen vol met voeding en drankjes waar aspartaam en MSG in zit,dat je toch zou zeggen dat er allemaal superslanke mensen moeten rondlopen,maar niks hoor,we worden zelfs met z,n alle alleen nog maar dikker (huh??)!!!Gaat er dan echt bij niemand een lampje branden??
    We worden vetgemest met chemische rommel in onze voeding en de voedings industrie en farmacuiten varen er wel bij…….,waarom mensen slanker en beter maken?Dan wordt er toch niks meer verdiend?Nee beter de mensen in de waan laten dat het allemaal aan hun ongezonde leefstijl ligt,en dat is natuurlijk ook wel zo,maar je kan de schuld niet alleen bij de mensen neer leggen,want voeding waar lekker veel MSG in zit daar blijf je naar verlangen(werkt verslavend en tast je hersenen aan)maar dat weten de heren multinationals allang natuurlijk!!!!!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

We zoeken 5000 personen die gratis afslankproducten willen testen. Meld je aan.

Gratis Afslank

Producten Testen

15987